मतदाताले पनि आफ्नो मतको मूल्य बुझ्नुपर्छ। एकछिनको आर्थिक लाभका लागि पाँच वर्षको भविष्य बेच्नु बुद्धिमानी होइन। चुनावका बेला प्राप्त हुने सानो आर्थिक प्रलोभनले विद्यालयको गुणस्तर सुधार गर्दैन, अस्पतालमा चिकित्सक उपलब्ध गराउँदैन, किसानलाई उचित मूल्य दिलाउँदैन, सडकको खाल्डो पुर्दैन र बेरोजगार युवालाई रोजगारी पनि दिँदैन।

बालेन एउटा नाम मात्र होइन, पुरानो राजनीतिक प्रवृत्तिमाथि उठेको प्रश्न हो। लहर व्यक्तिको मात्र होइन, बेथितिविरुद्ध जनताले व्यक्त गरिरहेको असन्तुष्टिको अभिव्यक्ति पनि हो। तर यो असन्तुष्टि कुनै एउटा व्यक्तिको लोकप्रियतामा सीमित हुनु हुँदैन। यो प्रत्येक स्थानीय तहमा सुशासन, पारदर्शिता, जवाफदेहिता र परिणाममुखी नेतृत्वको मागमा रूपान्तरण हुनुपर्छ।
मधेशको अर्थतन्त्रको मेरुदण्ड कृषि हो। यहाँका हजारौँ परिवारको जीवन खेतीपातीसँग जोडिएको छ। किसानले वर्षभरि खेतमा पसिना बगाउँछन्। ऋण लिएर बीउ, मल र सिँचाइको व्यवस्था गर्छन्। बाढी, खडेरी र मौसमको जोखिम सामना गर्छन्। तर उत्पादन बजारमा पुर्याउँदा उचित मूल्य पाउने सुनिश्चितता हुँदैन।
विकास निर्माणका योजनामा पारदर्शिता, प्रतिस्पर्धा, गुणस्तर र अनुगमन आवश्यक हुन्छ। उपभोक्ता समितिको नाममा सीमित व्यक्तिको प्रभाव स्थापित गर्ने, योजनालाई राजनीतिक निकटताका आधारमा बाँड्ने, काम नगरी भुक्तानी लिने र गुणस्तरहीन संरचना निर्माण गर्ने प्रवृत्तिले सार्वजनिक विश्वास कमजोर बनाउँछ।
कुनै उम्मेदवारले अर्को उम्मेदवारको जात, धर्म, परिवार वा व्यक्तिगत जीवनमाथि आक्रमण गरेर मत माग्छ भने उसले विकास र सुशासनको एजेन्डा कमजोर भएको संकेत पनि दिन सक्छ।निर्वाचन विचारको प्रतिस्पर्धा हुनुपर्छ, व्यक्तिगत अपमानको होइन। उम्मेदवारबीच स्वस्थ बहस हुनुपर्छ। नागरिकले उनीहरूका योजना, दृष्टिकोण र कार्यक्षमताको तुलना गर्न पाउनुपर्छ।


